Καθόμουν ημίγυμνος στο μπαλκόνι καπνίζοντας το τελευταίο τσιγάρο της μέρας…. Με είχε συνεπάρει το φεγγάρι, με είχε βυθίσει μέσα του. ολόγιομο να φωτίζει τις σκέψεις μου και να με φέρνει αντιμέτωπο με αυτές, αμέσως θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει «ευλογημένος αυτός που όταν έρχεται αντιμέτωπος με τις σκέψεις του βγαίνει νικητής» μεγάλη αλήθεια, τον συνειρμό μου όμως ήρθε να διακόψει ο ήχος μιας γεμάτης και εύηχης κλανιάς….ταράχτηκα, με την εμφάνιση αυτού του απρόσμενου επισκέπτη, όχι τόσο λόγω της μπόχας, συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, όσο λόγω του φόβου μου ότι το αγαπημένο μου άσπρο, παλαιού τύπου (αυτό με την γρήγορη πρόσβαση στο πέος) σώβρακο είχε υποστεί κάποια ζημιά! Με μια μηχανική κίνηση ψηλάφισα με το χέρι μου το σώβρακο για να αντιληφθώ το μέγεθος του προβλήματος…. Το ότι το σώβρακο είχε μείνει ανέπαφο από την δόνηση που υπέστη με έκανε να αποτίσω φόρο τιμής στην κατασκευή του θείου αυτού προϊόντος, αθάνατα παλιά ελληνικά προϊόντα. Μια 2η ποιο λεπτομερής ψηλάφηση στην περιοχή σε συνδυασμό με την παρατεταμένη μπόχα, καθώς και η αλλαγή σχήματος του ποπού μου, αποσαφήνισε, διώχνοντας κάθε μαύρο νέφος από μπροστά μου, την κατάσταση….η κλανιά τελικά ήταν χέσιμο και μάλιστα τύπου efhilious vromous apalepsimous ! Είχε εισχωρήσει ανάμεσα στο μινέρβα μου και την κωλοτρυπίδα μου σαν ένα μικρό παιδάκι που ψάχνει μέρος να κρυφτεί για την νύχτα! Ο παραλληλισμός αυτός με έκανε να δακρύσω, μα όχι από συγκίνηση…. Από την βρώμα! Έκλεισα το κεφάλι μου μέσα στα δυο μου χέρια από απόγνωση….. πόσο μαλάκας είμαι, σκέφτηκα…. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα σκατά…. Οι μυς του προσώπου μου εκδήλωναν αρχέγονα συναισθήματα…. Τα χείλια μου τρεμόπαιζαν νευρικά, δεν είχα τον έλεγχο του κορμιού μου… οι τρίχες της μύτης μου είχαν μπλεχτεί με τα σκατά….είχα να τις κουρέψω καιρό και ο θεός μου την φύλαγε σκέφτηκα, η μύτη μου είχε επιδοθεί στην δυσκολότερη μάχη της καριέρας της, περικλείονταν από σκατά! Την άκουσα να μιλάει, μου είπε «τι superman και μαλακίες; Άντε πλύσου γαμώ την πουτάνα μου παλιοχέστη… τα ρουθούνια μου πρασίνισαν»! Της απάντησα, μη μου μιλάς έτσι, θα βάλω τα κλάματα γιατί μου φέρεσαι τόσο σκληρά; Στο άκουσμα των λόγων μου η μύτη μου έκανε τον σταυρό της! Δεν είχα άλλη επιλογή, έτρεξα προς το μπάνιο να πλυθώ προσπαθώντας να καταλάβω στο μεσοδιάστημα προς τι το καφέ χρώμα του σκατού!(διαβάζεται γρήγορα) Είμαι στο σαλόνι, έχω αναπτύξει ταχύτητα 120 km την ώρα, κάτω νερά χυμένα, η efhilious vromous apalepsimous χοροπηδά λες και κάνει τραμπολίνο…. Σώβρακο κώλος σώβρακο κώλος σώβρακο πάτωμα, πατάω τα σκατά, βγάζω πνιχτά 3 λέξεις…. ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ…. Γλιστράω,(διαβάζεται αργά) βρίσκομαι στον αέρα οριζοντιωμένος , η βαρύτητα σπρώχνει το σκατο προς τα κάτω…. Αν υπήρχε κάποιος να με δει προφίλ θα νόμιζε ότι έχω 2 πέη, τα πάντα κινούνται σε slow motion και στο βάθος να παίζει το τελευταίο hit της Χριστίνας Κολέτσας….. έχω την αίσθηση, την 6η αίσθηση…εγώ δεν την είχα και γι’ αυτό χέστηκα και σωριάζομαι στο έδαφος, με ένα δυνατό και συνάμα ζοφερό πλαφ το σκατό ξεχύνεται καλύπτοντας τα το 89,4 % της επιφανείας του θεσπέσιου, αν και τριχωτού, κώλου μου… τώρα πια έχω ένα καφέ tattoo στα δυο ζηλευτά ημισφαίρια μου, τα κοιτώ και μου χαμογελάνε, παίζω μαζί τους…. Θα το κρατήσω, μου αρέσει…. Όσο να πεις είναι πρωτότυπο…. Έχει πια ξεραθεί του απαλύνω την επιφάνεια με μια λεπτή λίμα, έχει σπάσει, όμως αλλά εγώ του βάζω ενυδατική κρεμούλα… το αγαπάω, είναι το ταίρι μου

Advertisements