περίμενες αρκετό καιρό… εδώ είναι η πόρτα… ανοιξέ τη…
μια λέξη πριν φύγεις; Θα πεις;

Τι είπες; Εχει φώς; Περίεργο… μα είναι νύχτα… διαφορετικό φως; Δεν σε καταλαβαίνω… το κλειδί το έχεις; Τι; Τώρα το βρήκες; Α! ωραία… γιατί σου πήρε τόσο καιρό;

Ήταν μικρό και το είχες χάσει… μάλιστα… που θα πας; Θα μου πεις; Έξω; Είναι όμορφα έξω; Δεν έχω πάει ποτέ μου… θα με πάρεις στα χερια να δω το «έξω» απο το παράθυρο; Γιατί όχι;

Δεν θες; Γιατί με στεναχωρείς; Είναι διαφορετικό το εξω χωρίς τς μυρωδιές και τον αέρα; Κατάλαβα… όσο διαφορετικο είναι και ενα φιλί στο στόμα απο τον ανθρωπό σου απο μια απλή φωτογραφια ερωτική… εντάξει λοιπόν..

τελικά έφυγε… καλά έκανε… ο αέρας που θα τον χτυπήσει πρώτα θα τον λαξέψει και μετά θα τον πονέσει… πρώτα θα τον φτιάξει και μετα θα τον χαράξει…

και μέσα στις χαρακιές του θα τρέξει νερό… καθάριο.. θα τρέξει αίμα.. ναι, σίγουρα… αλλά τουλάχιστον θα υπάρχει ζωή… γιατί ζει όποιος εξελίσσεται… ζωντανό είναι το βλαστάρι που σπάει το τσιμέντο… όχι το βλαστάρι που περιμένει ενα χέρι να το κόψει…

Advertisements