Φτάνουν οι άγιες μέρες.. άγιες πραγματικά! Για κάθε έμπορο… κάθε μαγαζί, κάθε πολυκατάστημα. Ίσως τέτοιες μέρες πριν 2009 χρόνια να γεννήθηκε το σύμβολο του εμπορίου.. όχι σε σπηλιά.. όχι.. αλλα σε ένα μαιευτήριο.. το ιασώ; Το μητέρα; Δεν ξέρω… επίσης αυτοί που τον επισκέφτηκαν πρώτοι δεν ήταν μάγοι.. μα έμποροι κρατώντας ο καθένας τους από ένα δώρο για κείνον… άλλος μια προσφορά για αμάξι σε 36 άτοκες δόσεις, άλλος κινητό i phone σε εξευτελιστικη τιμή, άλλος plasma wide screen 48 in.
Κάπως έτσι έπρεπε να έμοιαζε το σκηνικό τις τότε μέρες.. γιαυτό και στο σήμερα είναι έτσι εξάλλου.. αυτό θελω να πιστέυω.. γιατί η γιορτή έχει καταντήσει ένα σύχαμα και τίποτα άλλο. Πλησιάζουν χριστούγεννα; ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΔΩΡΑ, ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΜΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ (προλαβαίνετε). Τέτοια εποχή βλέπω ανθρώπους και μου μοιάζουν τόσο διψασμένοι, λες και προσπαθούν να κερδίσουν το χαμένο έδαφος.. Βλέπω πωλητές να γυαλίζει το ματι τους.. και οι αγοραπωλησίες να δίνουν και να πέρνουν.. και αυτά επειδή γεννήθηκε ο Χριστός πριν 2009 χρόνια τέτοιες μέρες…
Δεν έχει σημασία αν πιστέυεις ή όχι.. έχω και γώ τις αμφιβολίες μου όσον αφορά την θρησκεία μου… αν με ρωτήσεις θα σου πω οτι είμαι χριστιανός ορθόδοξος, αλλα οτι δεν μου κάνει απο την ιστορία της θρησκείας αυτής το έχω αποστραφεί. Τέτοιες μέρες λοιπόν σκέφτομουν μικρότερος ότι ο κόσμος πρέπει να πιστέυει πολύ στον Χριστό.. κοιτούσα απο το παραθυρό μου την γειτονιά.. παντού φώτα, παντού να ακούγονται μελωδίες γλυκές και απλές… γλυκά στα τραπέζια… δώρα για τον μικρό Γιωργάκη.. τότε ήταν όμορφα, τα ήθελα τα Χριστούγεννα… μεγαλώνοντας όμως είδα άλλα πράγματα… είδα ανθρώπους να ψάχνουν ευκαιρία να καλύψουν την πίκρα τους, την στεναχώρια τους, τα προβληματά τους με φωτα, γλυκες μελωδιες, γλυκα και δώρα.. όχι επειδή πιστέυουν στον Χριστό, αλλα επειδή το επιτάσσουν οι μέρες… και όλοι να μπαίνουν σε μια κούρσα απόδειξης της χριστιανοσυνης τους.. εγώ έχω τα μεγαλύτερα φώτα στο μπαλκόνι εγώ εχω το μεγαλύτερο δέντρο εγώ εχω το πλουσιότερο τραπεζι.. (αυτός δηλαδή πιστέυει περισσότερο από μένα) και να γεμίζουν ικανοποίηση βλέποντας οτι κανένας δεν τους φτάνει… φυσικά δεν θα παραλήψω τα δήθεν χαμόγελα… της κυρίας Μαρίας, προς την κυρία Ευτέρπη, όταν πριν λίγες μέρες σφάζονταν από τα μπαλκόνια τους για ένα κουτσομπολιο που είχε διαρρεύσει… πως καταντήσαμε έτσι…
Είναι μια καθαρα πνευματική γιορτή.. κατέληξε να γίνει γιορτή του κιτς, του δήθεν, του πλεονασμού… μπορούσαμε απλά να κατανοήσουμε τι συνέβη τότε… και να μας γεμίσει το γεγονός αυτό. Ακόμα και να μην πιστεύεις σε αυτή την θρησκεία, δες το σαν ένα καθαρό μυθιστόρημα.. παλι έχει να δώσει.. μπορούσε να είναι μια ήρεμη γιορτη.. με μέτρο στα στολίδια της να βοηθήσει και την ομορφιά να αναδειχτεί.. με τα έθιμα της.. με τα όλα της.. άλλα όσο κρατά τον χαρακτήρα που έχει σήμερα, θα γίνονται περισσότεροι αυτοί που θα θέλουν να κάψουν το συμβολό της όπως πέρυσι στο σύνταγμα.. δεν προσφέρει κατι.

Advertisements