οσο παει θα ξεμακραινει φιλε. Φιλε, οσο παει θα γινεται και ποιο διαφανης… Φιλε.
περνα μεσα απο τα σωθικα μου και βρες οτι νομιζεις πως σου μοιαζει
μπορει η καρδια μου να ναι, μπορει το μυαλο. Ο,τι βρεις παρτο δικο σου κι ασε με εδω

εσυ τι θα κανεις;

θα ντυσω τους τοιχους μου με πινεζες, το σωμα μου με χαρτινη καρδια
θα γυρεψω στεγανα να αποκοιμηθω, να μην βραχω, να μην φοβηθω
θα μιλησω με τους γειτονες, «αν με ζητησουν πειτε δεν ειμαι εδω» θα τους πω
και θα μεινω εδω να περιμενω σε ποιον θα λειψω κοιτωντας τα παραθυρια που ζωγραφισες εσυ

να μην κατσω για παρεα;

Οχι, καλυτερα να σε περιμενω μηπως σου λειψω. Δες, η πολυθρονα σου η αγαπημενη
ετσι θα μεινει, αδειανη, στο ορκιζομαι. Μην φοβασαι, δεν θα την ζεστανει κανεις
και τα ματια μου… κοιτα… κι αυτα σαν την πολυθρονα σου αδειανα θα ειναι
μονο πες μου… αν ειναι να γυρισεις να μην κλειδωσω, αν θες ακομα μπορω
να αφησω μισανοιχτη την πορτα, θα ανοιξω και ενα μπουκαλι κρασι να μας περιμενει

κρασι;

Κρασι, κοκκινο. Σαν το βλεμμα σου που γινοταν αιμα και το αφηνες να χυνεταιι στις χαραμαδες μου
σαν τις στιγμες διχως λογια που περασαμε μαζι. Σαν τις βραδιες που ανυψωνομασταν δυο σωματα σαν ενα, οταν φιλουσα τον ιδρωτα σου, οταν τα χειλη μου ακουμπουσαν το μετωπο σου…
γιατι δεν εχεις φυγει ακομα;

δεν ξερω

μακαρι να μην ηξερα ουτε εγω, χιλιες φορες μακαρι. Οσο στεκεσαι εδω θα αρχισω ενα παιχνιδακι μονος
θα μαζεψω κοκκινα ροδοπεταλα, θα τα κοψω και θα φτιαξω βροχη να μας λουζει… για οσο κατσεις.

λεω να φυγω

ε τοτε, ασε με να φυγω κι εγω…

Advertisements