φωναζει και δεν το ακουω.. χθες εσπασε ενα μπουκαλι κοκκινο κρασι μπροστα στα ποδια μου
με πληγιασε, με πονεσε.. αλλα
φωναζει και δεν το ακουω..
η μητερα μου μου ειπε οτι θα φυγει. Θελει να πεθανει σε ενα παγκακι μονη της.. στην αγαπημενη της πλατεια. Να ακουει τα χαχανητα των παιδιων με τα ποδηλατα.. να ακουει ζωη οταν θα της φωναζει ο θανατος.. αραγε αυτο ειναι ευτυχια; Θελει λεει, να φοραει το παλτο το μαλλινο το γκριζο που ο πατερας μου της εκανε καποτε δωρο.. να κρυψει τον λαιμο της με το κοκκινο κασκολ που η ιδια επλεξε καποτε… ποσο το αγαπησε.. σαν παιδι της… θελει να εχει την πλατη ισια οταν θα κλεισει τα ματια… το κεφαλι ορθιο… και να ψυθιρισει το ονομα του εγγονιου της… του εγγονιου που δεν προλαβε να χαρει που τοσο περιμενε και δεν ηρθε… μα ισως να το συναντησει στον δρομο προς τον παραδεισο.. μου το ειπε! Μου ειπε οτι θα το δει στο απεναντι ρευμα να ερχεται προς τα δω… και πως θα το φωναξει… «Ν….» και αυτο θα της γνεψει.. τι μπορει να ειναι αυτο; Ποιος να ξερει… οτι και να ναι…
φωναζει μα εγω δεν ακουω…
τις προαλλες χτυπησε το τηλεφωνο μου και ηταν η Μαρια.. μετα απο 2 χρονια ξανα εδω; Εκανε τον εαυτο της κουβερτα και οποτε ερχεται χειμωνας νομιζει οτι μπορει να βοηθησει; Κριμα… Ποιος να βοηθησει οταν φωναζει και δεν ακουω; Ακουγα και τους διπλανους σημερα… ενα χαλι..ευτυχως που εχουν και ενα μικρο παιδι και μπορουν να το βαζουν για διαιτητη στους δικες τους μαχες.. τι γελοιο. Με φωναξε η αδερφη μου… Τι να θελει και κεινη τωρα… παλι να με ρωτησει αν ειδα αυτο στην τηλεοραση. Ποσο βαριεμαι.. και να το ειδα δεν εχει σημασια..
φωναζει και δεν ακουω…
παλι ακουσα εναν γδουπο πισω απο το κρεββατι μου, τι να ειναι αραγε; Μακαρι να ειναι κανενα πλασμα της φαντασιας μας, αν και νομιζω αυτα ειναι μεσα στο μυαλο και κατ’ επεκταση μεσα στα ματια μας και οχι πισω απο τοιχους… ισως ειναι το μυαλο μου πισω απο τους τοιχους
πισω απο τους τοιχους που εχτισαν ο δασκαλος ο γειτονας ο λοχαγος ο εργοδοτης η γκομενα και η οικογενεια μου ολα αυτα τα χρονια.. ισως ειναι φυλακισμενο. Η σκια που κρυβεται πισω μου οταν την χτυπαει ο ηλιος αφηνοντας με εκτεθειμενο.. Θελει να βγει και να κατασπαραξει τον καθενα που οποτε ακουει «νεα ιδεα» βαζει το δαχτυλο στο στομα του για να ξερασει.. φρικη!! Αυτο ειναι.. του εκανα κακο.. δεν το αφησα να φανει, το εκρυψα, υπηρχαν φορες που ντραπηκα για κεινο, αλλες που απλως εκανα πως δεν υπαρχει.. θελω να βγω απο την αλλη πλευρα του τοιχου να το πιασω με τα χερια μου και να το φερω εδω, διπλα μου… να το χω παντοτε διπλα μου για τα υπολοιπα χρονια… και οτι μου λεει να λεω… κι οποιος δεν καταλαβαινει να μην με απασχολει.. θελω να μην παιζουν με την νοημοσυνη μου.. θελω το μυαλο μου ελευθερο και υγειες…

θελω να φωναζει και να το ακουω!

Advertisements